Türkçe (su'başı)
1. isim, tarih Şehirlerin güvenlik işlerine bakan görevlilerin başı. 
2. isim Acemi ocaklarında küçük aşamalı subay.
3. isim Osmanlılarda kapıkulu süvarileri arasından, savaş zamanı güvenlik işlerine bakmak, barış zamanı da vergi toplamak işleri için ayrılan kimse.
4. isim Rumeli'de çiftlik kâhyası.
3326 kez sorgulandı Kaynak (20.06.2012-23.01.2019)
sü + baş + -ı2 → sübaşı → ses uyumu → subaşı
Türkiye Türkçe'sinde kullanılmayan Türkçe sü sözcüğünden gelir.
|
kaynak
Türk Dil Kurumu, Türk Dili Tetkik Cemiyeti adıyla 12 Temmuz 1932'de Atatürk'ün talimatıyla kurulmuştur. Cemiyetin kurucuları, hepsi de milletvekili ve dönemin tanınmış edebiyatçıları olan Sâmih Rif'at, Ruşen Eşref, Celâl Sahir ve Yakup Kadri'dir. Kurumun ilk başkanı Sâmih Rif'at'tır. Türk Dili Tetkik Cemiyetinin amacı, "Türk dilinin öz güzelliğini ve zenginliğini meydana çıkarmak, onu yeryüzü dilleri arasında değerine yaraşır yüksekliğe eriştirmek" olarak tespit edilmiştir. Atatürk'ün sağlığında, 1932, 1934 ve 1936 yıllarında yapılan üç kurultayda hem Kurumun yönetim organları seçilmiş, hem dil politikası belirlenmiş, hem de bilimsel bildiriler sunulup tartışılmıştır. 26 Eylül-5 Ekim 1932 tarihleri arasında Dolmabahçe Sarayı'nda yapılan Birinci Türk Dili Kurultayı sonunda Kurumun "Lügat-Istılah, Gramer-Sentaks, Derleme, Lenguistik-Filoloji, Etimoloji, Yayın" adları ile altı kol hâlinde çalışmalarını sürdürmesi kabul edilmiştir. Sonraki kurultaylarda bu kollardan bazıları ayrılmış, bazıları tekrar birleştirilmiş; fakat ana çatı değiştirilmemiştir. 1934'te yapılan kurultayda Cemiyetin adı, Türk Dili Araştırma Kurumu; 1936'daki kurultayda ise Türk Dil Kurumu olmuştur
233240 kez sorgulandı
Bilgi Damlası Kaynaklar
|
|
Türkçe
1. isim, anatomi İnsan ve hayvanlarda beyin, göz, kulak, burun, ağız vb. organları kapsayan, vücudun üst veya önünde bulunan bölüm, kafa, ser. 
| Sağ elinin çevik bir hareketiyle başındaki tülbendi çekip aldı. |
|
2. isim Bir topluluğu yöneten kimse.
| Cumhurbaşkanı devletin başıdır. |
|
3. isim Başlangıç.
| Hafta başı. Ay başı. Yılbaşı. Satır başı. |
|
4. isim Temel, esas.
| Gücün, erdemliğin, bilimin, her şeyin başı paradır, para. |
|
5. isim Arazide en yüksek nokta.
| Dağın başı. Tepenin başı. |
|
6. isim Bir şeyin genellikle toparlakça ucu.
| Avucumuzun içinde sakladığımız sigaraların yanmış ucu ile fitillerin başını yaktık. |
|
7. isim Bir şeyin uçlarından biri.
| Merdiven başında beni çağırdı. |
|
8. isim Kasaplık hayvanlarda ve bazı yiyeceklerde adet.
| Yirmi baş koyun. On baş sığır. Üç baş soğan. |
|
9. isim Para değiştirirken verilen veya alınan üstelik, sarrafiye.
10. isim Bir şeyin yakını veya çevresi.
| Güzel bir sonbahar havasında şair, havuz başına uzanır gibi oturmuş, güneşleniyordu. |
|
11. isim "Önem veya yönetim bakımından ileride olan, en önemli, en üstün" anlamlarında birleşik kelimeler yapan bir söz.
| Başbakan, başçavuş, başhekim, başkent, başöğretmen, başpehlivan, başrol, başsavcı. |
|
12. isim Güreşte pehlivanların ayrıldıkları beş derecenin en yükseği.
| Başa güreşmek. |
|
13. isim, denizcilik Deniz teknelerinde ön taraf.
1799 kez sorgulandı Kaynak (21.04.2009-17.01.2014)
|
|
i hâli eki Türkçe
İsmin -i hâli (belirtme hâli) -ı -i -u -ü olmak üzere dört şekli vardır
2491 kez sorgulandı
2-Belirtme Hâli
| Aynı son ekten türeyenler |
|
|
|
